មុនស៊ុត សូមអានវិធីស៊ុតបាល់ទាត់ឲ្យខ្លាំង
ការស៊ុតបាល់ទាត់ឲ្យខ្លាំងមិនមែនពឹងលើកម្លាំងជើងតែមួយមុខទេ ប៉ុន្តែពឹងលើជំហរ ការរត់ចូល ចំណុចប៉ះបាល់ មុំកជើង និងកម្លាំងស្នូល។ កីឡាករដែលចង់បង្កើនល្បឿនបាល់គួរហ្វឹកហាត់ ៣ ផ្នែកជាប់គ្នា៖ បច្ចេកទេស ៥០ ភាគរយ កម្...
មុនស៊ុត សូមអានវិធីស៊ុតបាល់ទាត់ឲ្យខ្លាំង
ការស៊ុតបាល់ទាត់ឲ្យខ្លាំងមិនមែនពឹងលើកម្លាំងជើងតែមួយមុខទេ ប៉ុន្តែពឹងលើជំហរ ការរត់ចូល ចំណុចប៉ះបាល់ មុំកជើង និងកម្លាំងស្នូល។ កីឡាករដែលចង់បង្កើនល្បឿនបាល់គួរហ្វឹកហាត់ ៣ ផ្នែកជាប់គ្នា៖ បច្ចេកទេស ៥០ ភាគរយ កម្លាំងរាងកាយ ៣០ ភាគរយ និងពេលវេលាប៉ះបាល់ ២០ ភាគរយ។ វិធីស៊ុតបាល់ទាត់ឲ្យខ្លាំងសមស្របទាំងអ្នកចាប់ផ្តើម កីឡាករយុវជន និងអ្នកលេងលើទីលានស្មៅសិប្បនិម្មិត។ គេហទំព័រ ការវាយតម្លៃប្រកួត ផ្តល់មាតិកាអំពីការព្យាករណ៍ការប្រកួត យុទ្ធសាស្ត្រក្រុម និងស្ថិតិកីឡាករ ដើម្បីជួយឲ្យអ្នកយល់ពីបរិបទនៃការស៊ុតបានកាន់តែច្បាស់។ ចាប់ផ្តើមពីការរក្សាជើងទ្រឲ្យត្រឹមត្រូវ បន្ទាប់មកប៉ះបាល់នៅកណ្តាលដោយកជើងរឹង ហើយបញ្ចប់ចលនាទៅមុខ។
ចង់យល់ពីស្ថិតិ និងបច្ចេកទេសប្រកួតឲ្យបានជ្រៅជាងនេះទេ?
ចំណុចសំខាន់បំផុត៖ តើធ្វើដូចម្តេចទើបស៊ុតខ្លាំង?
ចម្លើយខ្លីគឺ ត្រូវសម្របសម្រួលជំហរ កជើងរឹង ការបង្វិលត្រគាក និងការបន្តចលនាបន្ទាប់ពីប៉ះបាល់។ កុំទាត់ដោយប្រើជង្គង់តែមួយ ព្រោះថាមពលនឹងបាត់នៅពេលប៉ះបាល់។ ដាក់ជើងទ្រប្រហែល ១៥–២០ សង់ទីម៉ែត្រពីបាល់ បង្វិលត្រគាកទៅគោលដៅ ហើយប៉ះបាល់ដោយផ្នែកខ្សែស្បែកជើង ដើម្បីបង្កើនល្បឿននិងភាពត្រង់។
អ្នកលេងជាច្រើនចង់ឲ្យបាល់លឿន ប៉ុន្តែបែរជាលើកខ្លួនថយក្រោយពេលស៊ុត។ នោះជាមូលហេតុដែលបាល់ហោះខ្ពស់ជាងគោលដៅ។ រក្សាទ្រូងឲ្យលើសបាល់បន្តិច ហើយបញ្ជូនជើងស៊ុតឆ្លងកាត់គោលដៅ។ ការស៊ុតខ្លាំងដែលមានប្រយោជន៍មិនមែនជាការបង្កើតលេខល្បឿនធំបំផុតទេ ប៉ុន្តែជាការបញ្ជូនបាល់ឲ្យលឿន ត្រង់ និងពិបាកឲ្យអ្នកចាំទីទាយទិស។ ប្រភព៖ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ
វិធីដាក់ជើងសម្រាប់ការស៊ុត
ជំហរដំបូងកំណត់លទ្ធផលជាងពាក់កណ្តាល។ ប្រសិនបើជើងទ្រដាក់ឆ្ងាយពេក អ្នកនឹងបាត់លំនឹង។ ប្រសិនបើដាក់ជិតពេក ជើងស៊ុតនឹងមិនអាចបត់បានពេញលេញ។ ចូលទៅរកបាល់នៅមុំប្រហែល ៣០–៤៥ ដឺក្រេ សម្រាប់ការស៊ុតដោយខ្សែស្បែកជើង ហើយបែរម្រាមជើងទ្រទៅគោលដៅ។ ចម្ងាយរត់ចូល ២–៤ ជំហានគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការស៊ុតក្នុងស្ថានភាពប្រកួត ព្រោះការរត់វែងពេកធ្វើឲ្យអ្នកចាំទីអានចលនាបានងាយ។
ការប៉ះបាល់ត្រូវប្រើផ្នែកខ្សែស្បែកជើង មិនមែនម្រាមជើងទេ។ ចាក់ម្រាមជើងចុះ បង្រួមកជើងឲ្យរឹង និងរក្សាជើងឲ្យតាមខ្សែគោលដៅ។ អ្នកអាចហ្វឹកហាត់ដោយដាក់កោណចំនួន ៤ ជុំវិញបាល់ ក្នុងចម្ងាយ ១ ម៉ែត្រ ហើយស៊ុតទៅតំបន់ជ្រុងទាំងពីរ។ វិធីនេះបង្ហាញភ្លាមៗថា ជំហររបស់អ្នកធ្វើឲ្យបាល់បត់ ឬហោះខ្ពស់កម្រិតណា។ កុំប្រើស្បែកជើងដែលមានដុំបាតមិនសមនឹងទីលាន ព្រោះការរអិលបាត់តែ ០,២ វិនាទីក៏អាចបំផ្លាញចំណុចប៉ះបាន។
មគ្គុទ្ទេសក៍មូលដ្ឋានសម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើមលេងបាល់ទាត់
តើកីឡាករមើលឃើញអ្វីពេលស៊ុត?
កីឡាករដែលស៊ុតបានល្អមើលឃើញបាល់ គោលដៅ និងទីតាំងអ្នកចាំទីក្នុងលំដាប់លឿន។ មុនប៉ះបាល់ គេកំណត់គោលដៅមួយក្នុងចំណោម ៤ តំបន់៖ ជ្រុងខាងឆ្វេង ជ្រុងខាងស្តាំ កណ្តាលខ្ពស់ ឬកណ្តាលទាប។ ការកំណត់តំបន់ជាមុនកាត់បន្ថយការស្ទាក់ស្ទើរ និងជួយឲ្យចលនាស៊ុតមានភាពជាក់លាក់។
ការស៊ុតខ្លាំងត្រូវការការសម្រេចចិត្តមុនពេលជើងប៉ះបាល់ប្រហែល ០,៣ វិនាទី។ អ្នកចាំទីនៅកម្រិតប្រកួតអាជីពអាចចាប់ផ្តើមប្រតិកម្មក្នុងរយៈពេលប្រហែល ០,២–០,៣ វិនាទី ប៉ុន្តែការហោះរបស់បាល់ពីចម្ងាយ ១១ ម៉ែត្រអាចមកដល់ក្នុងពេលខ្លីជាងនេះ ប្រសិនបើល្បឿនបាល់ខ្ពស់។ ដូច្នេះ ការបិទជ្រុងតូចៗសំខាន់ជាងការស៊ុតកណ្តាលដោយកម្លាំងពេញ។ ការសិក្សារបស់ សហភាពសមាគមបាល់ទាត់អឺរ៉ុប ក៏ផ្តោតលើការសម្រេចចិត្ត និងទីតាំង មិនមែនល្បឿនបាល់តែប៉ុណ្ណោះទេ។
ការគ្រប់គ្រងភ្នែក និងការបន្លំអ្នកចាំទី
មើលគោលដៅមុនប៉ះបាល់ ប៉ុន្តែកុំបែរក្បាលយូរ។ ការបង្វែរភ្នែកទៅជ្រុងខាងមួយហើយបញ្ជូនបាល់ទៅជ្រុងម្ខាងទៀតអាចមានប្រសិទ្ធភាព ប៉ុន្តែត្រូវអនុវត្តដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ ប្រសិនបើអ្នកបាត់ការមើលបាល់ សូម្បីតែ ១ ម៉ែត្រក៏អាចធ្វើឲ្យបាល់ប៉ះក្រោម ឬលើសគោលដៅបាន។
ចំណុចថ្មីដែលអ្នកលេងជាច្រើនមិនយកចិត្តទុកដាក់គឺ “ពេលបិទជើង”។ ប្រសិនបើអ្នកចាប់ផ្តើមបង្វិលជើងស៊ុតលឿនពេក អ្នកចាំទីអាចអានទិសបាន។ រក្សាការរត់ចូលឲ្យដូចគ្នា ហើយផ្លាស់ប្តូរទិសតែពេលចុងក្រោយ។ សម្រាប់បាល់ប៉េណាល់ទី ច្បាប់ការប្រកួតកំណត់ចម្ងាយ ១១ ម៉ែត្រពីចំណុចស៊ុតទៅគោលដៅ។ លេខនេះមិនមែនជាព័ត៌មានតូចទេ—វាជាចម្ងាយដែលធ្វើឲ្យការគ្រប់គ្រងភ្នែក និងការសម្រេចចិត្តក្លាយជាអាវុធពិត។
ចង់មើលការវិភាគចលនាស៊ុត និងផែនការប្រកួតឲ្យបានច្បាស់?
តើអ្វីខ្លះជាចំណុចសំខាន់បំផុត ៣ យ៉ាង?
ចំណុចសំខាន់បំផុតមាន ៣ គឺ ចំណុចប៉ះបាល់ កម្លាំងរាងកាយ និងការបន្តចលនា។ ប្រសិនបើខ្វះមួយក្នុងចំណោមនេះ ការស៊ុតនឹងខ្លាំងមិនស្មើ និងគ្រប់គ្រងទិសដៅមិនបាន។ ការហ្វឹកហាត់គួរចែកពេលជាក់លាក់សម្រាប់មួយៗ ដោយមិនបាញ់បាល់ខ្លាំងៗជាប់គ្នារហូតដល់រាងកាយអស់កម្លាំង។
១. ចំណុចប៉ះបាល់
- ប៉ះកណ្តាលបាល់ ដើម្បីបង្កើតល្បឿនត្រង់។
- ប៉ះផ្នែកខាងក្រោមបន្តិច ដើម្បីបង្កើតបាល់ហោះ។
- ប៉ះខាងឆ្វេង ឬស្តាំ ដើម្បីបង្កើតការបង្វិល។
- រក្សាកជើងរឹង និងម្រាមជើងចុះ។
ការស៊ុតដោយខ្សែស្បែកជើងផ្តល់កម្លាំងល្អបំផុត ព្រោះផ្ទៃប៉ះរឹង និងធំ។ ការស៊ុតដោយផ្នែកខាងក្នុងផ្តល់ភាពត្រង់ ប៉ុន្តែជាទូទៅល្បឿនទាបជាង។ កុំច្រឡំថាបាល់វិលខ្លាំងមានន័យថាខ្លាំងជាងបាល់ត្រង់។ ក្នុងចម្ងាយ ១៨–២៥ ម៉ែត្រ បាល់ត្រង់ដែលមានល្បឿនល្អអាចគំរាមអ្នកចាំទីជាងបាល់បង្វិលដែលបាត់ល្បឿននៅពាក់កណ្តាលផ្លូវ។
២. កម្លាំងស្នូល និងត្រគាក
កម្លាំងស៊ុតចាប់ផ្តើមពីដី ឆ្លងកាត់ជើង ជង្គង់ ត្រគាក និងស្នូល មុនទៅដល់ជើង។ នេះហៅថាការបញ្ជូនកម្លាំងតាមខ្សែសង្វាក់។ ហ្វឹកហាត់ ២–៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយប្រើការអង្គុយ ការលោត ការរុញត្រគាក និងការបង្វិលស្នូល។ ធ្វើ ៣ សំណុំ ក្នុងមួយលំហាត់ ហើយសម្រាក ៦០–៩០ វិនាទី ដើម្បីរក្សាគុណភាពចលនា។
កុំបង្កើនចំនួនស៊ុតពី ២០ ទៅ ២០០ ដងក្នុងមួយថ្ងៃភ្លាមៗ។ ការកើនឡើងលឿនអាចបង្កការឈឺសរសៃពួរ និងសាច់ដុំភ្លៅ។ វិធីសមស្របគឺចាប់ផ្តើម ៣ សំណុំ សំណុំមួយមាន ៨–១០ ដង ហើយរក្សាគុណភាពប៉ះបាល់លើស ៨០ ភាគរយ។ នៅពេលរាងកាយនឿយហត់ កម្លាំងនឹងបាត់ ហើយទម្រង់ស៊ុតក៏ខូច—មិត្តអើយ កុំឲ្យមោទកភាពឈ្នះសុវត្ថិភាព។
៣. ការបន្តចលនា
បន្ទាប់ពីប៉ះបាល់ ជើងស៊ុតត្រូវបន្តទៅមុខតាមគោលដៅ។ ទ្រូងផ្អៀងទៅមុខបន្តិច ហើយជើងទ្ររក្សាលំនឹង។ ប្រសិនបើអ្នកឈប់ចលនាភ្លាមៗ បាល់នឹងបាត់ល្បឿន ឬហោះឡើងដោយមិនចង់បាន។ ការបន្តចលនាក៏ជួយឲ្យអ្នកត្រៀមប្រមូលបាល់ទីពីរ ប្រសិនបើអ្នកចាំទីបញ្ចេញបាល់។
គន្លឹះកម្រិតខ្ពស់សម្រាប់ការស៊ុតបាល់ និងការបញ្ចប់ឱកាស
តើមានករណីពិសេស និងកំហុសអ្វីខ្លះ?
ករណីពិសេសដូចជា ទីលានសើម បាល់ធ្ងន់ ខ្យល់ខ្លាំង និងស្បែកជើងមិនសម អាចផ្លាស់ប្តូរលទ្ធផលស៊ុតបានយ៉ាងច្រើន។ ដូច្នេះ កុំប្រើបច្ចេកទេសដដែលនៅគ្រប់ស្ថានភាព។ កែជំហរ កម្លាំង និងចំណុចប៉ះទៅតាមសភាពទីលាន មុននឹងបង្ខំខ្លួនឲ្យស៊ុតខ្លាំង។
ទីលានស្មៅសិប្បនិម្មិត និងស្មៅធម្មជាតិ
លើស្មៅសិប្បនិម្មិត បាល់ជាទូទៅរត់លឿន និងលោតស្មើជាងទីលានស្មៅធម្មជាតិ ប៉ុន្តែការកកិតស្បែកជើងក៏ខុសគ្នា។ ស្បែកជើងដុំខ្លីសមស្របសម្រាប់ទីលានរឹង និងស្មៅសិប្បនិម្មិត ខណៈដុំវែងសមស្របសម្រាប់ស្មៅធម្មជាតិទន់ ឬសើម។ ប្រសិនបើជ្រើសដុំខុស អ្នកអាចរអិល ឬជាប់ដីពេលបង្វិលត្រគាក។
បាល់សើមអាចធ្ងន់ជាងអារម្មណ៍ធម្មតា ហើយការកកិតលើផ្ទៃបាល់ក៏កើនឡើង។ ក្នុងលក្ខខណ្ឌនេះ ស៊ុតទៅកណ្តាលទាប ឬជ្រុងទាបអាចគ្រប់គ្រងបានល្អជាងការបាញ់ខ្ពស់។ ខ្យល់បក់ពីមុខទាមទារកម្លាំងបន្ថែមបន្តិច ប៉ុន្តែខ្យល់បក់ពីក្រោយអាចធ្វើឲ្យបាល់ហោះលើសគោលដៅ។ សូមពិនិត្យទិសខ្យល់ និងសភាពបាល់មុនការហ្វឹកហាត់ មិនមែនរង់ចាំឲ្យការស៊ុតខុស ១០ ដងទើបដឹងទេ។
កំហុសដែលបំផ្លាញកម្លាំងស៊ុត
- លើកក្បាលឡើងមុនពេលប៉ះបាល់។
- ដាក់ជើងទ្រឆ្ងាយពីបាល់ជាង ២៥ សង់ទីម៉ែត្រ។
- មិនចាក់ម្រាមជើងចុះ និងទុកកជើងទន់។
- ព្យាយាមស៊ុតខ្លាំងនៅពេលរាងកាយខ្វះលំនឹង។
- ប្រើស្បែកជើងមិនសមនឹងសភាពទីលាន។
- មិនអនុវត្តការកម្តៅសាច់ដុំយ៉ាងហោចណាស់ ១០ នាទី។
សេចក្តីណែនាំសុវត្ថិភាពរបស់ សមាគមបាល់ទាត់អង់គ្លេស ផ្តោតលើការកម្តៅសាច់ដុំ ការគ្រប់គ្រងបន្ទុក និងការកាត់បន្ថយហានិភ័យរបួស។ សារសំខាន់របស់ឯកសារបណ្តុះបណ្តាលគឺ៖ «គុណភាពចលនាត្រូវមកមុនបរិមាណហ្វឹកហាត់»។ នេះជាចំណុចដែលអ្នកលេងជាច្រើនមើលរំលង ព្រោះការស៊ុត ១០០ ដងមើលទៅគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ជាងការស៊ុតត្រឹមត្រូវ ៣០ ដង។
ត្រៀមបង្កើតផែនការហ្វឹកហាត់ និងតាមដានការរីកចម្រើនរបស់អ្នកហើយឬនៅ?
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ កម្លាំងមិនមែនជាអ្វីគ្រប់យ៉ាង
វិធីស៊ុតបាល់ទាត់ឲ្យខ្លាំងមានប្រសិទ្ធភាពនៅពេលអ្នកបង្កើតលំដាប់ចលនាត្រឹមត្រូវ៖ រត់ចូលដោយលំនឹង ដាក់ជើងទ្រនៅចម្ងាយ ១៥–២០ សង់ទីម៉ែត្រ ប៉ះបាល់ដោយខ្សែស្បែកជើង កជើងរឹង បង្វិលត្រគាក និងបន្តជើងទៅគោលដៅ។ បែងចែកការហ្វឹកហាត់ជាបីផ្នែក ដោយផ្តល់ ៥០ ភាគរយទៅបច្ចេកទេស ៣០ ភាគរយទៅកម្លាំង និង ២០ ភាគរយទៅការសម្រេចចិត្ត។ វិធីស៊ុតដែលល្អបំផុតគឺវិធីដែលបង្កើតល្បឿន និងភាពត្រឹមត្រូវជាមួយគ្នា មិនមែនសំឡេងបាល់ប៉ះសំណាញ់ខ្លាំងបំផុតទេ។ កត់ត្រាចំនួនស៊ុតចូលគោលដៅក្នុង ១០ ដង ហើយព្យាយាមបង្កើនភាគរយភាពត្រឹមត្រូវរៀងរាល់សប្តាហ៍។
សូមបន្តស្វែងយល់ពីការវិភាគការប្រកួត និងយុទ្ធសាស្ត្រកីឡាករជាមួយ ការវាយតម្លៃប្រកួត។
សំណួរដែលគេសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើវិធីស៊ុតបាល់ទាត់ឲ្យខ្លាំងមានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ វាមានន័យថា ការប្រើបច្ចេកទេស និងកម្លាំងរាងកាយ ដើម្បីបញ្ជូនបាល់ឲ្យមានល្បឿនខ្ពស់ ខណៈនៅតែអាចគ្រប់គ្រងទិសដៅបាន។ ចំណុចសំខាន់មានជំហរជើងទ្រចម្ងាយ ១៥–២០ សង់ទីម៉ែត្រ កជើងរឹង និងការបន្តចលនាបន្ទាប់ពីប៉ះបាល់។ ការស៊ុតខ្លាំងដោយគ្មានភាពត្រង់អាចធ្វើឲ្យបាល់ចេញក្រៅ ឬងាយស្រួលសម្រាប់អ្នកចាំទី។ ចាប់ផ្តើមដោយស៊ុតទៅតំបន់គោលដៅធំ រួចបន្ថយទំហំគោលដៅបន្តិចម្តងៗ។
សំណួរ៖ តើត្រូវហ្វឹកហាត់ប៉ុន្មានដងដើម្បីស៊ុតខ្លាំង?
ចម្លើយ៖ ហ្វឹកហាត់ ២–៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយមួយវគ្គមានការស៊ុតគុណភាពប្រហែល ៣០–៥០ ដង គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការរីកចម្រើន។ ចែកការហ្វឹកហាត់ជា ៣ សំណុំ សំណុំមួយមាន ៨–១០ ដង ហើយសម្រាក ៦០–៩០ វិនាទី។ កុំបន្តស៊ុតនៅពេលទម្រង់រាងកាយខូច ព្រោះវាបង្កើនហានិភ័យរបួស។ កត់ត្រាចំនួនបាល់ចូលតំបន់គោលដៅក្នុង ១០ ដង ដើម្បីវាស់ភាពរីកចម្រើនជាក់ស្តែង។
សំណួរ៖ តើការស៊ុតដោយខ្សែស្បែកជើងខុសពីការស៊ុតដោយផ្នែកខាងក្នុងយ៉ាងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ការស៊ុតដោយខ្សែស្បែកជើងផ្តល់កម្លាំង និងល្បឿនខ្ពស់ជាង ខណៈការស៊ុតដោយផ្នែកខាងក្នុងផ្តល់ភាពត្រង់ និងការគ្រប់គ្រងល្អជាង។ ប្រើខ្សែស្បែកជើងសម្រាប់ការស៊ុតពីចម្ងាយ ១៨–២៥ ម៉ែត្រ ឬពេលត្រូវការបញ្ចប់ឱកាសលឿន។ ប្រើផ្នែកខាងក្នុងសម្រាប់ការដាក់បាល់ទៅជ្រុង ឬការស៊ុតដែលត្រូវការភាពច្បាស់លាស់។ អ្នកលេងល្អត្រូវចេះប្រើទាំងពីរ មិនមែនជាប់នឹងវិធីតែមួយទេ។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបានជាបាល់ខ្ញុំហោះខ្ពស់ពេលព្យាយាមស៊ុតខ្លាំង?
ចម្លើយ៖ មូលហេតុធំបំផុតគឺ ទ្រូងផ្អៀងថយក្រោយ ឬអ្នកប៉ះផ្នែកក្រោមបាល់ខ្លាំងពេក។ ដាក់ជើងទ្រនៅជិតបាល់ បែរម្រាមជើងទៅគោលដៅ និងរក្សាទ្រូងលើសបាល់បន្តិច។ ហ្វឹកហាត់ស៊ុតទៅកណ្តាលទាបពីចម្ងាយ ១០–១២ ម៉ែត្រ មុននឹងបង្កើនចម្ងាយ។ ប្រសិនបើបាល់នៅតែហោះខ្ពស់ សូមពិនិត្យមើលថា កជើងរឹង និងជើងស៊ុតបន្តទៅមុខឬអត់។
សំណួរ៖ តើស្បែកជើងបាល់ទាត់មានឥទ្ធិពលលើកម្លាំងស៊ុតទេ?
ចម្លើយ៖ ស្បែកជើងមានឥទ្ធិពលលើការក្តាប់ដី លំនឹង និងចំណុចប៉ះ ប៉ុន្តែមិនអាចជំនួសបច្ចេកទេសបានទេ។ ស្មៅសិប្បនិម្មិតសមនឹងដុំខ្លី ឬដុំច្រើន ខណៈស្មៅធម្មជាតិទន់ត្រូវការដុំដែលចាក់ដីបានល្អ។ ស្បែកជើងតឹងពេកអាចបន្ថយការគ្រប់គ្រង និងបង្កការឈឺម្រាមជើង។ ជ្រើសទំហំដែលមានចន្លោះតូចប្រហែល ០,៥ សង់ទីម៉ែត្រ និងពិនិត្យប្រភេទទីលានជាមុន។
សំណួរ៖ តើគួរស៊ុតខ្លាំងគ្រប់ពេលក្នុងការប្រកួតឬទេ?
ចម្លើយ៖ មិនគួរស៊ុតខ្លាំងគ្រប់ពេលទេ ព្រោះការសម្រេចចិត្ត និងទីតាំងសំខាន់ជាងកម្លាំងនៅស្ថានភាពជាច្រើន។ ប្រសិនបើអ្នកនៅជិតគោលដៅ អ្នកអាចប្រើការដាក់បាល់ទៅជ្រុងជំនួសការបាញ់ពេញកម្លាំង។ ប្រសិនបើអ្នកស៊ុតពីចម្ងាយ ២០ ម៉ែត្រ ឬមានអ្នកការពារបិទជ្រុង កម្លាំងខ្ពស់អាចមានប្រយោជន៍។ វាយតម្លៃទីតាំងអ្នកចាំទី គន្លងការពារ និងជើងដែលអ្នកកំពុងឈរមុននឹងជ្រើសវិធីស៊ុត។
សំណួរ៖ តើអ្វីគួរធ្វើបើមានការឈឺជង្គង់ ឬកជើងពេលហ្វឹកហាត់?
ចម្លើយ៖ បញ្ឈប់ការស៊ុតភ្លាមៗ ប្រសិនបើការឈឺចាប់កើនឡើង ឬមានអារម្មណ៍ចាក់ខ្លាំងនៅជង្គង់ កជើង ឬសរសៃពួរ។ សម្រាក ពិនិត្យស្បែកជើង និងពិនិត្យបច្ចេកទេសជាមួយគ្រូបង្វឹក ឬអ្នកជំនាញសុខភាពកីឡា មុននឹងត្រឡប់ទៅហ្វឹកហាត់។ កុំប្រើថ្នាំបំបាត់ការឈឺចាប់ដើម្បីបន្តបង្ខំខ្លួន ព្រោះវាអាចលាក់សញ្ញារបួស។ ត្រឡប់មកវិញតាមបន្ទុកបន្តិចម្តងៗ ដោយចាប់ផ្តើមពីការស៊ុតកម្លាំង ៥០ ភាគរយ។
បានទទួលភាគី។
ការវាយតម្លៃប្រកួត · Intelligence Feed · Protocol v1.0